Draai om je oren, 29-05-2011
Door Paul van den Belt.
Wat mij betreft, had het er al eerder van mogen komen: een live-cd van Susanne Alt. Maar het wordt meteen goedgemaakt met een dubbelaar! En het is meteen zó live en zó lekker veel, dat je thuis meteen een avondje uit bent.
Een cd-concert met een duidelijke kop en staart. De band zet als opener het ophitsende 'Now Forever' in zonder de leading lady, die, duidelijk gemarkeerd door gejuich en applaus, een kleine minuut later opkomt; het slotnummer, 'Happy People In The Morning', met de langzaam opstartende piano-turbo van Thijs Cuppen, is de ultieme uitsmijter. Daar tussenin een gulle waaier van meer dan een dozijn stukken. Zeven van Alt zelf, en de rest van individuele bandleden (met een ruim aandeel van bassist Sven Schuster). Qua sfeer en stijl sluiten de composities naadloos op elkaar aan.
Een lekker stel bij elkaar, Alt, Cuppen, Schuster en Lemm. Stuk voor stuk muzikanten bij wie de muziek vanuit de tenen komt. En dat niet alleen. Hoewel allen relatief jong, getuigen hun verrichtingen van rijpheid en visie.
Om te beginnen met de leidster van het kwartet. Susanne Alt weet wat ze wil, en wat ze wil, doet ze briljant. Ze speelt met een exemplarisch gevoel voor structuur en ritme, en haar toon is ferm en onopgesmukt. De durf en de argeloze oprechtheid in haar spel doen mij aan Art Pepper denken. Een formidabele techniek in dienst van totale zelfexpressie, het jagen van climax naar climax, hoger en hoger, tot je toon vanzelf een keer overslaat en je maar weer terugkeert naar de aarde. No holds barred! Prachtig vind ik ook de ritmische patronen die ze lust, door een stuk of wat maten, om daarna haar melodische koers weer voort te zetten.
Dan de heren. Thijs Cuppen is een pianist met een percussieve aanslag, die, net als Alt, een voorliefde aan de dag legt voor bluesy spel, maar daar graag ook nog latin-elementen aan toevoegt om een geweldige ritmische power te ontwikkelen. Sven Schuster, zoals gezegd een gulle leverancier van composities op deze dubbelaar, beheerst de contrabas in alle voorbijkomende stijlen: blues, funk (licht als op een basgitaar), latin en swing. Uiterst fraai en markant is zijn gestreken spel, zoals in 'More Of That'. En last but not least Philippe Lemm, een uniek, vederlicht spelend drumtalent, dat elk ensemble waarin hij plaatsneemt doet rondvliegen als op een Perzisch tapijtje. Een deel van zijn muzikale kracht schuilt in zijn gebruik van de brushes, die hij niet reserveert voor – excusez le mot – 'roerbakken', maar ook hanteert in funky nummers, waar andere drummers er met stokken op los zouden meppen.
'Live At Bimhuis' is de ultieme live-cd. Susanne Alt creëert met haar kwartet een zinderende sfeer en een levendigheid (...) aan haar live-performances kan ik me alleen maar reserveloos overgeven.
English
by Paul van den Belt.
For me, it could have been released earlier: a live CD by Susanne Alt. But all is immediately made up with a double album! And it is so live and so much that you get the idea that you have a night out while you are at home.
A CD concert with a clear head and tail. The band put as opener the provocative "Now Forever", without the leading lady, who, clearly marked by cheers and applause, one minute later rises. The closing track, "Happy People In The Morning ', with the slow start-piano-turbo Thijs Cuppen, is the ultimate finish. In between a generous range of more than a dozen pieces. Seven of Alt itself, and the rest of individual band members (with a large share of bassist Sven Schuster). The atmosphere and style match the compositions seamlessly.
A nice bunch together, Alt, Cuppen, Schuster and Lemm. Each of them are musicians whose music comes from the toes. And not only that. Although all relatively young, prove their maturity and vision.
To begin with the leader of the quartet. Susanne Alt knows what she wants and what she wants, she does brilliantly. She plays with an exemplary sense of structure and rhythm, and her tone is firm and unadorned. The daring and guileless sincerity in her playing makes me think of Art Pepper. A formidable technique in the service of total self-expression, the hunting of climax to climax, higher and higher, until you reach the top and return again to earth. No holds barred! I also like the beautiful rhythmic patternsshe desires, during a couple of bars, and then continues her melodic direction again.
Then the men. Thijs Cuppen is a pianist with a percussive attack, which, like Alt, has a passion for bluesy spel, but also adds latin-like elements to a great rhythmic power development. Sven Schuster, such a generous supplier of compositions on this double album, masters the bass in all styles: blues, funk (with an ease as on a bass guitar), Latin and swing. Extremely beautiful and striking his bowing, as in "More Of That". And last but not least, Philippe Lemm, a unique, lightweight drum playing talent that lets each ensemble in which he plays fly around like on a Persian rug. Part of his musical strength lies in his use of the brushes, which he did not reserve for - pardon le mot - 'stir-frying, but also applies in funky numbers, where other drummers would go hitting with sticks. 'Live At The Bimhuis is the ultimate live CD. Susanne Alt, with her quartet, creates a thrilling atmosphere and liveliness (...) to its live performances, I can only surrender without reserve.
back to top
TranslationSUSANNE ALT – Completely in the Groove At some point, she had enough. Not of jazz, but of the jazz business. Back then, Susanne Alt took a different direction. That was quite a turning point, the German saxophonist, who currently lives in Amsterdam, says today. An important one! After an excursion into funk/R&B, she immersed herself in the electro-dance world—performing as a DJ with saxophone. Meanwhile, jazz is allowed back into her life—but please, with soul-infused energy.By Arne Schumacher for Jazzthetik 07/08-2026, Germany Right now, I’m having an incredible amount of fun again. Susanne Alt does not necessarily want to talk about a comeback or a return to the jazz world. After all, she has continued to play jazz gigs. However, the impression of a recent, thoroughly fundamental change in her perspective is supported by the release of two albums. Ten years ago, Saxify was released, an album with which she confidently started a whole series of jazz productions. The funk plate of my dreams is how the Würzburg-born musician, who moved to the Netherlands at the age of 18 to study jazz, describes the album. Saxify featured legendary US funk and soul veterans. However, there had already been signs of a radical change—musically speaking. In her classically cast jazz quartet, Alt had always shown a sense of soul-jazz and a passion for grooves, which she says is in her blood. Parallel to my jazz education, I was always interested in other music: pop, funk, dance. When I brought my first band to an end, I was already appearing as a guest with house DJs. These electronic things were viewed with quite a bit of suspicion in jazz circles. For me, it felt entirely natural. Especially in a city like Amsterdam. There was always this vibrant club scene here, where instrumental electronic music was also played. That really appealed to me. This shift was preceded by a years-long struggle for recognition, gigs, appropriate payment, and ultimately, economic survival as a jazz musician. In 2003, after a three-year study phase in Berlin, she had returned to the Amstel River, bringing with her—besides her highly developed craftsmanship—an artistic maturity and an individual expression. And she knew she absolutely wanted to be independent. A year later, the saxophonist (who plays soprano as well as flute alongside alto) released her debut album on her own label, Venus Tunes. With each subsequent production, her career advanced. On the other hand, she had to realize that achieving a better status in the jazz world did not automatically translate into appropriate financial compensation for concerts. The frustration grew—in many respects. As a bandleader, always having to drag everyone along under the old model, and just trying to make it work, was extremely exhausting and ultimately really annoying. Looking back, she has to laugh, even when thinking about the sometimes lethargic band memebers. Even with all the pressure and stress, I was still in a relatively good position, despite the cultural-political conditions in the Netherlands, which have worsened since 2010. But I felt a musical stagnation. I just didn’t want to keep repeating myself. The transition with Saxify reshuffled the cards. After Alt was booked more and more as a soloist for DJ sets, people began asking her if she would like to DJ herself. She took the step. And she gradually established herself as a DJ, with her sax always a key part of it. It was just a breath of fresh air. Sometimes it’s healthy to do something else. I wanted to see how it would develop. Meanwhile, tracks from Saxify were making the rounds in remixes by respected club producers. To bring everything back to the stage, she founded her all-female trio Venus Tunes Live. Soon it became clear that all of this was also economically highly rewarding. Whether she missed jazz during those years? No, not really, she smiles. That changed slowly in the wake of the Corona crash. The result: a whole new series of compositions—and an incredibly well-cast studio production in February 2022 in New York City, featuring James Hurt (keys), Gerald Cannon (b), and Willie Jones III (dr). This session yielded enough material for two albums at once. Royalty for Real is an homage to trumpet player Roy Hargrove. With Dark Horse, she recently followed up with an album that emphasizes the groove side through a strong use of keyboards. Her alto sax sound is better than ever. You can hear that Susanne Alt feels completely comfortable in this context, which unites different aspects of her journey. She also speaks of a new focus. And she is once again leading a live band, a six-piece working band. Does she feel a new inner balance? I feel completely in motion right now! As you change, you see everything as an enrichment, because you stay active and grow. You look at things and think: What is my role in the grand scheme of things, what can I contribute? I don’t want to hear the endless complaining anymore. Part of this mindset includes her teaching activities; alongside sharing her broad experience at the University of Arts in Arnhem, she is involved in targeted cultural-political engagement. This includes strengthening the network of jazz communities to help jazz advance even in difficult times. Under the banner of a good groove! Current Albums:Susanne Alt: Dark Horse (Venus Tunes) - Door Paul van den Belt.Wat mij betreft, had het er al eerder van mogen komen: een live-cd van Susanne Alt. Maar het wordt meteen goedgemaakt met een dubbelaar! En het is meteen zó live en zó lekker veel, dat je thuis meteen een avondje uit bent. Een cd-concert met een duidelijke kop en staart. De band zet als opener het ophitsende 'Now Forever' in zonder de leading lady, die, duidelijk gemarkeerd door gejuich en applaus, een kleine minuut later opkomt; het slotnummer, 'Happy People In The Morning', met de langzaam opstartende piano-turbo van Thijs Cuppen, is de ultieme uitsmijter. Daar tussenin een gulle waaier van meer dan een dozijn stukken. Zeven van Alt zelf, en de rest van individuele bandleden (met een ruim aandeel van bassist Sven Schuster). Qua sfeer en stijl sluiten de composities naadloos op elkaar aan. Een lekker stel bij elkaar, Alt, Cuppen, Schuster en Lemm. Stuk voor stuk muzikanten bij wie de muziek vanuit de tenen komt. En dat niet alleen. Hoewel allen relatief jong, getuigen hun verrichtingen van rijpheid en visie. Om te beginnen met de leidster van het kwartet. Susanne Alt weet wat ze wil, en wat ze wil, doet ze briljant. Ze speelt met een exemplarisch gevoel voor structuur en ritme, en haar toon is ferm en onopgesmukt. De durf en de argeloze oprechtheid in haar spel doen mij aan Art Pepper denken. Een formidabele techniek in dienst van totale zelfexpressie, het jagen van climax naar climax, hoger en hoger, tot je toon vanzelf een keer overslaat en je maar weer terugkeert naar de aarde. No holds barred! Prachtig vind ik ook de ritmische patronen die ze lust, door een stuk of wat maten, om daarna haar melodische koers weer voort te zetten. Dan de heren. Thijs Cuppen is een pianist met een percussieve aanslag, die, net als Alt, een voorliefde aan de dag legt voor bluesy spel, maar daar graag ook nog latin-elementen aan toevoegt om een geweldige ritmische power te ontwikkelen. Sven Schuster, zoals gezegd een gulle leverancier van composities op deze dubbelaar, beheerst de contrabas in alle voorbijkomende stijlen: blues, funk (licht als op een basgitaar), latin en swing. Uiterst fraai en markant is zijn gestreken spel, zoals in 'More Of That'. En last but not least Philippe Lemm, een uniek, vederlicht spelend drumtalent, dat elk ensemble waarin hij plaatsneemt doet rondvliegen als op een Perzisch tapijtje. Een deel van zijn muzikale kracht schuilt in zijn gebruik van de brushes, die hij niet reserveert voor – excusez le mot – 'roerbakken', maar ook hanteert in funky nummers, waar andere drummers er met stokken op los zouden meppen. 'Live At Bimhuis' is de ultieme live-cd. Susanne Alt creëert met haar kwartet een zinderende sfeer en een levendigheid (...) aan haar live-performances kan ik me alleen maar reserveloos overgeven. Englishby Paul van den Belt.For me, it could have been released earlier: a live CD by Susanne Alt. But all is immediately made up with a double album! And it is so live and so much that you get the idea that you have a night out while you are at home.A CD concert with a clear head and tail. The band put as opener the provocative Now Forever, without the leading lady, who, clearly marked by cheers and applause, one minute later rises. The closing track, Happy People In The Morning ', with the slow start-piano-turbo Thijs Cuppen, is the ultimate finish. In between a generous range of more than a dozen pieces. Seven of Alt itself, and the rest of individual band members (with a large share of bassist Sven Schuster). The atmosphere and style match the compositions seamlessly.A nice bunch together, Alt, Cuppen, Schuster and Lemm. Each of them are musicians whose music comes from the toes. And not only that. Although all relatively young, prove their maturity and vision.To begin with the leader of the quartet. Susanne Alt knows what she wants and what she wants, she does brilliantly. She plays with an exemplary sense of structure and rhythm, and her tone is firm and unadorned. The daring and guileless sincerity in her playing makes me think of Art Pepper. A formidable technique in the service of total self-expression, the hunting of climax to climax, higher and higher, until you reach the top and return again to earth. No holds barred! I also like the beautiful rhythmic patternsshe desires, during a couple of bars, and then continues her melodic direction again.Then the men. Thijs Cuppen is a pianist with a percussive attack, which, like Alt, has a passion for bluesy spel, but also adds latin-like elements to a great rhythmic power development. Sven Schuster, such a generous supplier of compositions on this double album, masters the bass in all styles: blues, funk (with an ease as on a bass guitar), Latin and swing. Extremely beautiful and striking his bowing, as in More Of That. And last but not least, Philippe Lemm, a unique, lightweight drum playing talent that lets each ensemble in which he plays fly around like on a Persian rug. Part of his musical strength lies in his use of the brushes, which he did not reserve for - pardon le mot - 'stir-frying, but also applies in funky numbers, where other drummers would go hitting with sticks. 'Live At The Bimhuis is the ultimate live CD. Susanne Alt, with her quartet, creates a thrilling atmosphere and liveliness (...) to its live performances, I can only surrender without reserve.
